Do: P. Eric'a Behr'a
Szanowny Kolego, jak wczeniej awizowałem, udało mi się dotrzeć do ponad 600 stronicowej monografii szkoły pt. "Szkoła im. Stanisława Staszica 1906-1950" wydanej przez PIW w 1988r. Monografię opracował komitet redakcyjny składający się z absolwentów Szkoły. Skład komitetu zamieściłem na okładce monografii, a okładka ze zdjęciem frontonu szkoły (Noakowskiego 6) jest załącznikiem listu. Monografia, moim zdaniem, mogłaby stanowić podstawę historii Szkoły, która przejmując dziedzictwo nazwy i Sztandar mogłaby być kontynuowana. Minęło przecież następne 50 lat historii TPD2/XIV LO, a nie bagatelna cąigłość historyczna to ponad 100 lat! Monografia zawiera także historię WDH "Zawisza Czarny", wspomnienia o nauczycielach, wykazy absolwentów poszczególnych roczników, wspomnienia z przebiegu zjazdów wychowanków, wykaz uczniów, którzy nie zostali absolwentami (z wyjątkiem roczników 1951, 1952), historię sztandaru, wykazy nauczycieli, migawki szkolne, wymienia absolwentów (do 1950r.), którzy osiągnęli znaczenie w rozwoju nauki i kultury:
Bohdan Pniewski - wybitny architekt, profesor Politechniki Warszawskiej.
Leszek Serafinowicz - (pseud. Jan Lechoń) poeta, skamandryta.
Karol Borsuk - wybitny matematyk-topolog, profesor Uniwersytetu
Warszawskiego.
Janusz Meisner - literat, kapitan-pilot.
Jan Włodarkiewicz - ppłk. WP, drużynowy Tajnej Armii Polskiej, pierwszy
dowódca "Wachlarza".
Felicjan Loth - zasłużony pediatra, bohaterski
więzień-lekarz na Pawiaku w Warszawie.
Tadeusz Trepkowski - grafik,
współtwórca współczesnego plakatu polskiego.
Bronisław Zieliński
- literat, wybitny tłumacz literatury anglosaskiej.
W poprzednim liście wspomniałem, że absolwenci z lat 1951- 1952 z maturami TPD2, miewają kłopoty związane z identyfikacją przynależności do Staszica.
Niechaj wolno mi będzie zacytować wspomnienie wg. Kol. A. Korzona i E. Salwerowicza z pożegnania klasy maturalnej rocznika 1952 wygłoszone przez dyr. Ottona Kuczewskiego (strona 114 monografii):
4 września 1950 roku minister oświaty podpisał zarządzenie o
"zwinięciu" (dosłownie) Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej stopnia
licealnego im. Staszica w Warszawie z ważnością od 31 lipca 1950 roku. W
ten sposób maturzyści zdający egzamin wiosną 1950 roku byli ostatnimi,
którzy posiadają na swych świadectwach maturalnych pieczęć Szkoły
im. Staszica. Ich następcy, maturzyści z lat 1951 i 1952, chociaż do roku
szkolnego 1949/1950 byli uczniami "Staszica", otrzymali matury z pieczcią:
"Szkoła Podstawowa i Liceum TPD nr 2". Ponieważ personel nauczycielski
pozostał nie zmieniony, lekcje odbywały się nadal w tym samym, narosłym
tradycją, budynku, niedawno odbudowanym wysiłkiem zarówno uczniów, jak
i ich rodziców, więc roczniki, które rozpoczęły naukę jako Staszicacy,
czuły się nimi w dalszym ciągu. Wyczuwał to cały zespół: uczniowie,
nauczyciele, dyrektor.
Nic też dziwnego, że na pożegnaniu maturzystów
z roku 1952 dyrektor Kuczewski przemówił tymi mniej więcej słowami:
"Chociaż kończycie nową Szkołę, to pamiętajcie, że znajdujemy się w
starym budynku Szkoły Staszica, w którym rozpoczęliście naukę i byliście
dostatecznie długo, by czuć się jej uczniami, a w TPD nr 2 jesteście
dopiero drugi rok. Dlatego czujcie się zawsze wychowankami zasłużonej
i dobrej Szkoły, jak i tej nowej. Opuszczamy razem te zasłużone mury,
ten kochany budynek, który tak niedawno został odbudowany ze zgliszcz
wojennych i wam przekazany."
... Jednakże w roku
1950 Kurator Okręgu Szkolnego Warszawskiego wystąpił do Ministerstwa
Oświaty o zlikwidowanie Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej stopnia
licealnego im. Staszica (poprzednio już wstrzymano zapisy do klasy
IX). Kurator motywował to tym, że ze względu na koszty administracyjne
nieekonomiczne będzie zachowywanie jedynie dwóch klas, i stawiał wniosek
o połączenie Liceum ze szkołą podstawową TPD nr 2, która mieściła się w
naszym budynku, obejmując klasy I-IX. Twierdził również, że niewskazane
jest utrzymywanie obok szkoły świeckiej szkoły z nauką religii.
Na wniosek absolwentów z roczników 1951-1952 monografia zawiera take zestawienia absolwentów z tych dwóch ostatnich roczników. Z roczników tych wywodzą się take osoby o znaczących dokonaniach w dziedzinie nauki i kultury jak [Nie pochodzi z monografii, lecz z uzyskanych wiadomości. Byłbym wdzięczny za informacje, które pozwoliłyby wykaz ten rozwinąć - L. Lewandowski]:
Ryszard Kapuściński - literat.
Mariusz Stopczyk - Prof. Dr Medycyny z Polskiej
Akademii Nauk, prekursor wszczepiania stymulatorów serca w Polsce.
Wojciech Rowiński - Prof. zwycz. dr hab. n. med., dyrektor Instytutu
Transplantologii I-go Wydziału Lekarskiego AM. Będąc też Kierownikiem
Kliniki Chirurgii ogólnej i Transplantacyjnej prof. dr hab. med. Wojciech
Rowiński pełni funkcję specjalisty krajowego do spraw transplantologii
oraz przewodniczącego Krajowej Rady Transplantacyjnej.